Það verður að teljast af hinu góða þegar ungir aðilar vilja storka því sem þeim finnst vera staðnað kerfi. Það gildir þó þar um, svo sem í öðrum íþróttum, og lífinu í heild að menn verða að meta andstæðinga sýna, vinna heimavinnuna og síðast en ekki síst virða bæði andstæðinginn hefðir og umhverfið, vilji menn ná fram raunverulegum breytingum án þess að eyðileggja það lanslag sem dvelja á í.

Nú hefur ungur ákafur áhugaljósmyndari Arnar Geri Kárason skotist fram á sjónarsviðið og storkað landslögum sem hann telur sig hafinn yfir. Það kann aldrei góðri lukku að stýra að skjótast fram á sjónarsviðið með hrokann helstann að vopni. Dramb er falli næst.

Arnar Geir hefur tekið upp á því að afrita tilboð sem lærður ljósmyndari Jón Páll Vilhelmsson lagði fram fyrr í mánuðinum inni á vefnum hópkaup.is. Þetta tilboð hefur hann nú gert að sínu.

Arnar fer þar í fótspor margra sem erfit eiga með frumlega hugsun og hefur reiknað það út að úr því að Jón Páll gæti þetta þá ætti hann að geta þetta líka. Munurinn er hinsvegar sá að Jón Páll er  lærður góður ljósmyndari, þekktur fyrir að skila einvörðungu af sér myndum í bestu gæðum, ofan á það að hafa góða reynslu af tökum sem þessum, meðan Arnar Geir hefur enga reynslu og getur ekki sýnt fram á samskonar gæði sé miðaða við heimasíðu hans.

Á þessu er annar stór hængur. Arnar er ekki lærður ljósmyndari og hefur því ekki leyfi til þess að auglýsa starfsemi sem þessa. Hann hefur heldur ekki lögum samkvæmt leyfi til að kalla sig ljósmyndara, eitthvað sem alemenningur og lög tengja við atvinnumann. Til þess eru lög skýr eins og nýlegur dómur gegn Brosbörnum sýnir.

Arnar Geir fer mikinn og segist tilbúinn að fara með málið fyrir hæstarétt ef því er að skipta því honum sé í sjálfsvald sett hvað hann gerir og hvernig hann túlkar lög og reglugerðir. Svo vísar hann á fremur undarlegan hátt í sinn lagaskilning.

Arnar Geir gefur sig hinsvegar út fyrir að vera eitthvað sem hann er ekki. Lögum samkvæmt er hann ekki ljósmyndari því hann hefur ekki nám að baki og hefur ekki starfsréttindi. Dómurinn yfir Brosbörnum var ótvíræddur í þeirri túlkun.

Í mínum huga er málið einfallt. Ef ég væri heima og væri portretljósmyndari þá myndi ég kæra Arnar, þó ekki nema væri til þess að lækka í honum rostann. Drengur eins og Arnar og sú aðferð sem hann notar til þess að svara gagnrýnisröddum sínum sínir þvílíkan hroka að í mínum huga er það hálfa meira en nóg. Dreng eins og Arnar vill maður ekki inn í fagið því ef hann sýnir þennan hroka gagnvart lögum, sýnir hann samskonar hroka gagnvart verkefnum sínum sem og viðskiptavinum. Hrokagikkir koma óorði á starfsgreinar, þó þeir skemmi fyrst og fremst fyrir sjálfum sér. 

Á sama tíma og verið er að reyna að hraða vinnu starfshóps sem er að fara yfir lögjöfina og skoða breytingar á henni, breytingar sem líklegast verða til þess að hlutirnir oppnast, er afar heimskulegt af ungum aðila sem allt þykist kunna að skunda fram á völinn á þennann hátt. Með þessari aðgerð hrærir hann upp ferli sem er í gangi og hleypir í það illu blóði.

Ef Arnar Geir er svona aldeilis öldungis klár á því að hann einn manna hafi réttan skilning á túlkun íslenskra laga, hefði verið nærtækast fyrir hann að storma fram í fjölmiðla og á fund við ráðherra og ráðuneyti og sýna þeim fram á hversu snildarlega einfallt það skilningsleysi, sem aðrir hafa haft um áratugaskeið, er. 

Hann hefði sem ungur ofurhugi stormað í stríð við kerfið og með lagaþekkingu sinni og ráðgjafa liði Að baki stefnt Íslenska ríkinu fyrir þá fásinnu að hann geti ekki hagað sér svo sem hann vill, og að því lokni hefði hann getað staðið með langlinsu myndavél á Arnarhóli og öskrað yfir land og lýð sjáiði bara ég veit betur en þið.

Arnar Geir valdi hinsvegar að fara hina leiðina, svokallaða "let them proof it" leiðina, leiðina sem svo margir hafa gengið á undan honum og allir tapað. Það er nefnilega ósköp hallærislegt að brjóta lög til að mótmæla þeim, nema almannaheill krefjist þess.

Arnar Geir vill örugglega ekki að ég fari og steli mótorhjólinu hans bara af því að mér finnst það hallærislegt að lansdlög banni mér það. Ég fer heldur ekki og stel hjólinu hans bara af því að mér finnst að ég megi það. Til þess er ég of vel upp alinn. Ég færi hinsvegar af stað og ynni í því að breyta lögunum ef mér findist það þjóðarnauðsynlegt lýðræðismál að ég fengi að taka mótorhjólið hans traustataki þegar á þarf að halda. Svo er bara ekki og því hef ég engann áhuga á mótorhjólinu hans, heldur vinn að því löglegum leiðum að verða mér út um mitt eigið, á meðan ég fer í skóla til að taka mótorhjólapróf.

Ég sé ekkert að því að Arnar Geir, vilji hann starfa sem ljósmyndari leggi smávegis á sig í lífinu til að verða ljósmyndari. Við það öðlaðist han kanski smá virðingu gagnvart faginu og væntanlegum viðskiptavinum. Þetta hafa hundruðir lagt á sig á undan honum. Það er tugur íslendinga á öllum aldri í skólum víða um heim sem tilbúnir eru að leggja allt í sölurnar til að verða ljósmyndarar. Fyrir þessu fólki ber ég óbilandi virðingu.

Drengir eins og Arnar Geir, fá frá mér enga virðingu. Menn verða ekki ljósmyndarar við það eitt að kaupa sér myndavél. Menn verða ekki ljósmyndarar með því að hrópa hátt í frekju tón, ég er víst ljósmyndari. Menn verða ekki ljósmyndarar með því að opna stúdíó og slá sér á brjóst. Menn verða ljósmyndarar með því að vinna sér inn þá virðingu að verða kallaðir slíkt. Líkt og með aðra list og íþróttastarfsemi verður enginn góður sem slíkur fyrr en eftir að hafa ástundað greinina í að minnstakosti 10.000 klukkustundir. Það er staðreynd sem verður ekki litið framhjá. Á meðan menn ástunda þá æfingu í þessar klukkustundir ástunda menn einnig virðingu gagnvart lífinu, viðskiptavinum og þeim vetvangi sem þeir vinna á.

Það eru ófaglærðir íslenskir ljósmyndar til sem ég ber fulla virðingu fyrir. Aðilar sem hafa fært fagið framávið. Aðilar sem eru fagmenn fram í fingurgóma. Aðilar sem bera virðingu fyrir þeim sem á undan gengu og vilja vera í góðu samstarfi við þá sem eru til staðar. Þetta eru aðilar sem ekki bara eru góðir listamenn heldur einnig gæða manneskjur. 

Þetta eru ekki hrokagikkir sem allt þykjast kunna og allt þykjast geta. 

Ungir menn sem ætla í stríð, verða að hafa eitthvað annað að berjast fyrir en eigið egó, ætli þeir að ná árangri og flykkja fólk á bakvið sig sér til hjálpar. Að hoppa út í djúpulaugina í fullum herklæðum og hrópa hátt, "Ég get víst flotið" er í besta falli heimskulegt í versta falli hættulegt.

Að slá á hönd þeirra sem reyna að bjarga manni frá druknun bendir til hroka. Hroka sem verður mönnum oft að falli. í þessu tilviki mun Arnar sennilega ekki uppskera neitt annað en aðhlátur á sama tíma og ef hann hefði látið af drambi sínu hefði hann getað unnið í þvi að breyta lögum og þannig haft áhrif, áhrif sem skipta fleiri en hann máli.

Lesa má spjallþráð sem varð tilurð þessa pistil hér: http://www.ljosmyndakeppni.is/viewtopic.php?t=72286&postdays=0&postorder=asc&start=0