Það hefur teygst og togast úr umræðunni um lögbrots athæfi ungs og ákafs áhugaljósmyndara inni á spjallvefnum ljosmyndakepni.is. Umræðan eins og títt er um slíka umræðu hefur farið út um víðann völl og sitt sínist hverjum.

Þrátt fyrir tilraunir undanfarinna ára til þess að draga umræðuna inn á virðulegt stig þar sem skoðuð eru gildandi lög og hvað hægt er að gera með hliðsjón af því, virðist svo sem oft áður umræðan snúast fyrst og fremst um það hversu töff aðilum þyki þetta athæfi að brjóta lög.

Látið er í það skýna að brot á ríkjandi lögum í þessu tilfelli séu lífsnauðsynleg. Jafnvel svo að án brota á þeim fái menn vart dregið andann eða framfleitt sjálfum sér. Slíkt er þó fjarri lagi.

Slíkt er að sjálfsögðu alger dramatísering af þessu athæfi og til þess eins fallin að verja löngun manna til að gera ákveðna hluti burtséð frá lögum og reglum. Slíkt var í eina tíð kallað frekja og glæpsamlegt athæfi og ekki hvarflaði að nokkrum manni að verja slíkt.

Hvað gerst hefur í Íslensku þjóðfélagi undanfarin ár er erfitt að skylja. Þó virðist það vera orðin landlæg plága að telja lögbrot, svindl og svínarí sem hið besta mál.

Siðfræði landans hefur þarmeð hrunið og í stað sjálfstæðisstolts hans er nú þjófsnautarstoltið sýnu mest. Ekki minnst sést þetta í umræðu fjölmiðla þar sem hver skúrkurinn á fætur öðrum sem selur eyturlyf, nauðgar limlestir og beitir aðra líkalegum þvingunum er hafður upp til skýjanna og fær meiri umfjöllun en nokkur sá sem lætur gott af sér leiða.

Athæfi þessa unga ofurhuga er engu betra heldur en annarra rummunga. Hann brýtur gegn landslögum, lögum sem við erum sammálu um að fara eftir til þess að geta haldið uppi siðuðu samfélag. Lögum sem eru sett til verndar einstaklingunum og réttindi þeirra. Lögum sem eru sett til að þú kaupir ekki köttinn í sekknum og lögum sem eru sett til þess að menn geti ekki í viðskiptalegum tilgangi svínað, svindlað og beitt aðra óréttmætum þrýstingi.

Það er ekkert óeðlilegt við það að til séu lög og reglur. Engum dytti í hug að arka inn á knattspyrnuvöll til að iðka þá íþrótt, ef engar væru reglurnar um það hvernig skuli stunda þá íþrótt svo drengilegt þyki. Allir eru sammála um reglurnar þar og eru jafn sammála um að ef reglurnar eru ekki drengilegar eða menn ganga langt í að reyna að brjóta þær þá skuli um þær fundað og þeim breytt.

Það gildir engu öðru máli um þjóðfélagið í heild. Þjóðfélagið skapar sér reglur og umgjörð sem gerir öllum kleyft að starfa að því sem þá langar til. Það er sett í grunn lög að allir skuli hafa jafnan rétt til þess að ástunda þá vinnu eða iðn sem þeir vilja.

Í lögum eru hinsvegar sett höft við því að hver sem er geri hvað sem er og tilgangur þeirra laga að menn fari hvorki sér né öðrum að voða og eins að menn ástundi sína iðn af heiðarleika gagnvart sínum viðskiptavinum.

Til þess að slíkt sé hægt, þurfa leikendur iðnleiksins að læra reglurnar. Oftast er það gert með námi, enda ein einfaldasta leiðin til slíks. í undantekningartilfellum þar sem ekki er til staðar nám þá er leitast við að þjálfun gangi mann fram af manni svo þekking tapist ekki. Enginn læri eitt né neitt af sjálfum sér einum nema kanski einstaka uppfindingamenn. 

Á flestum stigum samfélagsins eru menn sammála um leikreglur og þykir ekkert athugavert við að þær séu til staðar. Verði þróun í þá átt að breyta þurfi reglunum þá leggja menn sig í líma við að breyta þeim svo sátt ríki og enginn þurfi að brjóta lög að nauðsynjalausu. 

Það sem hvelur mig í umræðunni er hversu margir eru tilbúnir til að styðja við þetta lögbrot og þykir það fínt. Ég á erfitt með að sjá mun á þessu lögbroti og hverju öðru lögbroti svo sem fíkniefnasölu eða líkamsmeiðingum. Við erum sammála um það í þjóðfélaginu að hafa lög og reglur og einnig sammála um að fara eftir þeim.

Þegar svo ungur áhugamaður um ljósmyndun skundar framm á völlinn til þess að brjóta lög í þeim eina tilgangi að  hagnast persónulega á því lögbroti, þá sé ég engann mun á því og eyturlyfjasalanum. Báðir hafa sama tilgang. Báðir hugsa einvörðungu um sig. Báðum er nokk sama um viðskiptavininn. Báðir segja ég vil því mér finns að ég megi. Skít með hvað ykkur finnst. Skítt með hvað lög segja. Ég vil, ég geri.

Þegar svo er komið að hluti þjóðfélagsin fagnar þessum framgangi þá er í raun illa komið fyrir þjóðfélaginu í heild.  Hér er um að ræða mál sem leysast mætti með umræðu, samvinnu og hugsanlega ef í harðbakkan slær með dómsúrskurði. Hér er ekki um réttlætismál að ræða sem skiptir líf og limi máli. Ummræddur drengur getur vel lifað og tekið ljósmyndir án þess að falbjóða þjónustu sína. Það er því ekki um neina neyð að ræða og hér er ekki á ferð aðgerð sem hefur almannaheill í huga. Hér er aðeins fjárhagslegur egóismi í ætt við fíkniefnasalann á ferð.

Þegar þjóðfélagsþegnar fagna slíkum gjörningi þá fagnar þeir upplausn þjóðfélags og vinna gegn regluverkinu sem á að vernda þá. Þegar þjóðfélagsþegnar fagna einu lögbroti geta þeir ekki krafist aðgerða gegn öðru. Ef menn ætla að vera í siðuðu þjóðfélagi þá virða menn leikreglur þess þjóðfélags, hvar og hvenær sem er og í hvaða stöðu sem þeir eru.

Það er það sem á að greina menn frá dýrum. Hundar virðast samt hafa meiri og betri siðareglur en íslenskir aðilar þessa stundina og því er ekki nema von að maður verði að spyrja sig. Hvvað varð um íslenska siðmenningu, eða var hún bara blekking. Erum við einvörðungu villimenn sem er frámunað að koma fram af virðingu við aðra. 

Vestrænar þjóðir hafa kallað önnur hamslaus þjóðarbrot villimenn. Til þess að sýna að við erum ekki villimenn verðum við að sýna að við erum siðuð þjóð. Siðvitund þjóðar verður ekki aukin með því að fagna lögbrotum. Hún verður einvörðungu aukin með góðri umræðu um lögbrotin og tilraunum manna til að koma í veg fyrir þau.

Séu men siðaðir og ósáttir við leikreglur eða þykja þær óréttlátar, vinna menn í því að breyta leikreglum í réttlætisátt. Aðeins ósiðaðir menn fara sínu fram og hundsa leikreglur. í íþróttum eru slíkir menn kallaðir tuddar og sendir útaf með rauðaspjaldið. 

Hví skildi annað gilda um leikreglur þjóðfélagsin. Hví skildum við fagna lögbrotum. Því skildum við ekki haga okkur eins og siðaðir einstaklingar.

Hví er siðleysið svona mikið á Íslandi.

Spjallþráðinn á LMK má sjá hér http://www.ljosmyndakeppni.is/viewtopic.php?p=667617#667617