Að umbreyta þjóðfélagi, lögum þess og reglum gerist sjaldan með þögninni þó til séu dæmi þess að lögum sé laumað í gegn á síðustu dögum alþingis. Yfirleitt hafa þó slík lög undangengist einhverja umræðu úti í þjóðfélaginu og þó ekki hafi alltaf skapast um þau sátt þá una menn niðurstöðu eða vinna í að fá þeim breytt.

Sú barátta sem átt hefur sér stað nú í þá veru að breyta iðnlöggjöfinni svo hver sá sem getur tekið sér myndavél í hönd geti miklað sig með nafni ljósmyndara hefur ekki verið þögul. Enda skildi hún ekki vera það. Það er mikið í húfi fyrir alla aðila.

Þær breytingar sem farið er fram á að verði gerðar taka af aðilum sérstöðu og breyta greininni mikið því þar er farið fram á að minnka kröfur til þeirra sem starfa við iðnina niður í ekki neitt. Það er í raun verið að verðfella greinina og iðnina í heild.

Sitt sýnist hverjum í þessari umræðu og ýmsir á því að neytendur muni grisja úr þá sem ekki teljast góðir nokk til að starfa og sýna gæði í vinnslu og verki. Láta skal ég það á milli hluta liggja hvort svo sé eða verði, en er þó á því miðað við annað í íslensku þjóðfélagi að þar muni ekki góðverk og gæði ráða heldur fjármunir einir sem fyrr.

í aðgerðum til breytingar á lögum hefur farið mikinn hópur sem kallar sig HUL eða hagsmunasamtök um ljósmyndun. Þau hafa barist af einurð fyrir breytingum og í þeim tilgangi unnið mikið og óeigingjarnt starf.

Ég hef oft á tíðum ekki verið sammála þeirra stefnu eða málflutningi en ber þó fulla virðingu fyrir þeirra vinnu og forsvarsmanni hópsins Sigurði Jónasi Eggertssyni. Við höfum háð baráttu í ýmsum skrifum um hvað telst rétt og hvað telst rangt og hvernig stefna bæri að breytingum. Þo við séum ósammála um áherslur og erum við nefnilega sammála um lokaniðurstöðu. Við erum líka sammála um aðferð.

Hul hefur valið að fara lögformlegu leiðina. Senda fyrirspurnir. Sækjast eftir svörum og rökstuðningi fyrir lögum og reglum , allt í þeim tilgangi að þegar þar að kemur geta lagt fram fyrir dómi ef með þarf rökstuðning fyrir þeim breytingum sem ættu að eiga sér stað. Þetta er mikil og óeigingjörn vinna því á þessu hagnast enginn einn heldur heild þegar og ef niðurstaða fæst.

Ég geri ríkan greinarmun á vinnu HUL verja og svo einstaklings sem í þegjanda hljóði fremur lögbrot í von um að ekki komist upp en galar svo hátt þá þegar bent er á brotið og segist vera sjálfskipaur vigilante í vígahug.

Slíkur einstaklingur er ekki að vinna fyrir heildina þó svo hann láti að því liggja í aðspurðu máli að svo sé. Slíkur einstaklingur er að brjóta lög sjálfum sér til framdráttar og til eigin fjárhagslegs ávinnings og hyggur ekki á réttindarbaráttu fyrir heildina, nema á hann sé sótt og sú sé niðurstaðan af hans lögbroti.

Ef slíkur einstaklingur hefði nú boðað hátt og snjallt fyrirfram að hann hygðist fremja þetta lögbrot. Hann hefði kallað eftir stuðningi meðborgara og látið að því liggja að sú innkoma sem fengist við lögbrotið yrði notuð til þess að hefja baráttuna fram á við, þá mætti í sjálfu sér líta öðrum augum á lögbrotið og velta fyrir sér hvort hér væri ekki á ferð ágætis leið til umbyltingar þar sem lítil hreyfing á sér stað í málunum. vert hefði þó verið að bíða eftir niðurstöðu úr nefd um málið fyrst. Sú niðurstaða kemur nefnilega í þessum mánuði.

Svo var þó ekki í þessu tilviki fremur en í öðrum tilvikum þar sem menn taka að sér ljósmyndun í trássi við lög. Engan hef ég séð fara fram í þeim tilgangi að minna á lögin eða í þeim tilgangi að vilja berjast fyrir breytingum. Hér sem áður hugsa menn fyrst og fremst um eigin hag, ekki annarra.

Sú litla tilraun em gerð var af HUL verjum fyrir síðustu jól féll jú um sjálft sig þar sem þeir buðu upp á ókeypis ljósmyndaþjónustu og því var í raun og veru ekkert ólöglegt við það athæfi, ekert lögbrot framið og þar af leiðir engir árekstrar sem orsökuðu átök er skýrt gætu framvindu málsins þó svo athæfið vekti athygli á malstaðnum.

Í siðuðum þjóðfélgöum láta menn reyna á lögformlegu eða samningaleiðina rétt eins og HUL verjar hafa gert. Þegar ljóst þykir að slík leið gagnast ekki þá má skoða aðrar aðferðir ef rík nauðsyn ber til og sérstaklega ef um almannheill er að ræða. Baráttuaðilum sem beita slíkum aðferðum er hægt að bera mikla virðingu fyrir ef ljóst þykir að þeir hafi reynt allt til að ganga aðrar leiðir. 

Þeir hinsvegar sem læðast um eins og þjófur að nóttu, þverbrjóta lög og slá sér svo á brjósti og segjast taka slaginn ef á þá er sótt, eru ekki stórmenni í mínum huga. Slíkur er fremur háttur heiguls sem stelst í karið en kallast á við menn þegar upp kemst.